Αφιέρωμα στο μεγάλο ποιητή Νίκο Εγγονόπουλο

Τα βάσανα της αγάπης

Καθώς ανέμισαν
τα μαλλάκια της
έτσι μπροστά στα μάτια
μου
λες και σαν ξαφνικά να ξύπνησα
και για πρώτη φορά
την είδα
-και την επρόσεξα-
την ωραία
νεαρή κόρη

με συνεκίνησε
η αρμονία των κινήσεών της
η ραδινότης των μελών
του κορμιού της
η γοητεία του βλέμματός
της
η απαλή στρογγυλάδα
των μαστών της
η όλη χάρη τέλος
που ανεδίδετο
απο το
κομψό
ολόδροσο
πλάσμα

κι αμέσως σκέφτηκα
-και «φιλοσόφησα»-
ο νους μου πήγε
στον αγαθό εκείνον
που μπορεί κάποτε
-μα είμαι βέβαιος-
να υποφέρει
μαρτυρικά
να δυστυχήση
σα θα φαντάζεται
πως έχει σκέψη
κι έχει ψυχή
το τρυφερό
το αιθέριο
το
πλασματάκι

και να ματώνη η καρδιά του
ν’απελπίζεται
ως θ’αποδίδη
έστω και
κόκκο νου
στ’ολότελα
άδειο
μικρό κρανίο

Νίκος ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΠΟΛΙΒΑΡ

Γιά τους μεγάλους, γιά τους ελεύθερους, γιά τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα, τα γενναία, τα δυνατά,
Γι' αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή, γι' αυτούς τα δάκρυα,
γι' αυτούς οι φάροι, κι οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια
Οπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και γράφουνε στους σκοτεινούς ορίζοντες των λιμανιών,
Γι' αυτούς είναι τ' άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο πιό στενό, πάλι του λιμανιού σοκάκι,
Γι' αυτούς οι κουλούρες τ' άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες, οι άγκυρες, τ' άλλα μανόμετρα,
Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου,
Γιά ν' αρματώσουνε καράβι, ν' ανοιχτούν, να φύγουνε,
Ομοια με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ' στη νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων,
Μ' ένα σκοπό του ταξιδιού: π ρ ο ς τ' ά σ τ ρ α.
*
Νέοι θα ξυπνάνε, με μαθηματικήν ακρίβεια, τις άγριες νύχτες, πάνω στην κλίνη τους,
Να βρέχουνε με δάκρυα το προσκέφαλό τους, αναλογιζόμενοι ποιός ήμουν, σκεφτόμενοι
Πως υπήρξα κάποτες, τι λόγια είπα, τι ύμνους έψαλα
*
Σαν μιλάς, φοβεροί σεισμοί ρημάζουνε το παν,
Από τις επιβλητικές ερημιές της Παταγονίας μέχρι τα πολύχρωμα νησιά,
Ηφαίστεια ξεπετιούνται στο Περού και ξερνάνε στα ουράνια την οργή τους,
Σειούνται τα χώματα παντού και τρίζουν τα εικονίσματα στην Καστοριά,
Τη σιωπηλή πόλη κοντά στη λίμνη.
Μ π ο λ ι β ά ρ, είσαι ωραίας σαν Ελληνας.

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ποίημα που του λείπει η χαρά

αφιερωμένο σε γυναίκα υπέροχη

δωρήτρια πόθου και γαλήνης

αφού το θέλεις

γυναίκα αρμονική και ωραία

έτσι καθώς ένα βράδυ του Μαϊού

ετοποθέτησες απλά και έφυγες

άσπρη ζωντανή γαρδένια

ανάμεσα στα νεκρά λουλούδια

μέσα στο παλιό- ιταλικό μου φαίνεται-

βάζο με παραστάσεις

γαλάζιες τεράτων και χιμαιρών

έλα

πέσε στα χέρια μου

-αφού το θέλεις-

τη θλίψη τουπράσινου βλέμματός σου

τη βαθιά πίκρα των κόκκινων χειλιών σου

τη νύχτα των μυστηρίων που είναι

πλεγμένη μέσα στα μακριά μαλλιά σου

τη σποδό του υπέροχου σώματός σου

***

Διώνη

οι άντρες ποθούν το κάλλος

οι γυναίκες αφειδώς το προσφέρουν

αυτό το παραδεχόμαστε

κι εμείς

οι απόγονοι των Μαραθονομάχων

γι αυτό δεν έχουν λόγο

το έτος της γυναίκας

κι άλλες ανόητες φασαρίες

και τα μασκαραλίκια

των σουφραζεττών

από το «τη Υπερμάχω στρατηγώ»

τις κρητικές μαντινάδες

το «Αλφάβητο υης Αγάπης»

από τους ιθυφαλλικούς χορούς των προγόνων

ίσαμε το

«αυτά τα μαύρα μάτια

που με κοιτάζουνε

χαμήλωσέ τα φως μου…»

για της προτάσεως το ακριβές

με λόγο και με έργο

όλοι συνθέτουμε λαμπρές ανθοδέσμες

και αέανα

τις προσφέρουμε

των γυναικών

***

Το ποίημα της Εσθήρ Μπεσσαλέλ

[…] Θα τους αρπάξω από τα μούτρα

Τους αγαθούς τους πονεμένους ανθρώπους

Και με φωνές και με σκουξίματα

Θα επιμείνω να μου πουν

Αν συναντήσαν πουθενά

Ποτέ

-και τώρα πού να βρίσκεται;-

Την Εστερίκα

Τη Ρίκα

Τ’ αστέρι το λαμπρό

Στα πρώτα ερωτικά μου χρόνια τα νεανικά

Τα μικράτα μου!

Ω! το κελεπούρι του μεγάλου παρισινού βιβλιοπωλείου!

Η χαριτωμένη γαλλιδούλα!

(με βαθιές ρίζες –όμως-

Εις γην Χαναάν)

[…]

Μήπως να μετανάστεψε –ως ποθούσε-

Στο «Ερέτζ Ισραήλ»;

Μήπως μου την εκάμαν

Λουλουδάκι

Οι απαίσιοι Νατσήδες;

Ή μήπως τώρα να ‘ναι κάπου να μαραίνεται

Και να μη

Με θυμάται;